812

فارسي

مرتضي قلي شاملو، محمد حسين بن محمد علي افشار

خواجه نصيرالدين طوسي

نستعليق

15

19،33،22

21×15

آغاز رساله اول:«سپاس بيقياس بار خدائي را كه بسبب آنكه هيچ عقل را قوت اطلاع بر حقيقت او نيست و هيچ دانش را وسع احاطه بكنه معرفت او نه». آغاز رساله دوم: «سبحانك الله رنگ آميزي بساط حمد سپاس حكيمي كه خرقه معرفت را بر قامت صحيح درست اعتقاد بريده»(1) .آغاز رساله سوم:«حمد بيحد معبودي را سزد كه به اداي دو حرف ايجاد عالم كون و فساد نمود و درود نامعدود تحفه بارگاه خاتم انبيا»

انجام رساله اول:«اينست آنچه خواستيم در اين مختصر ايراد كنيم و اينجا سخن منقطع شد و السلام علي من اتبع الهدي». انجام رساله دوم: «و هر روزي يك دانگ آن را بخود برگيرند روز هفتم بردارند حكه در او پديد آيد و تا شش ماه باقي بماند» . انجام رساله سوم: «واگر سر را تراشيده بهتر است و اين دوا را بسر مالد رفع زكام خواهد شد»

رساله اول: اخلاق و فلسفه عملي را آميخته به عرفان بر قاعده سالكان طريقت و طالبان حقيقت،در شش باب مختصر بنام شمس الدين محمد بن محمد جويني و پس از كتاب « اخلاق ناصري » كه بطريق حكما بود،پرداخته و در هر بابي استشهاد به آيتي از تنزيل مجيد نموده است. عناوين ابواب چنين است: باب اول:در مبدء حركت. باب دوم:در ازالت عوائق. باب سوم:در سير و سلوك. باب چهارم:در احوالي كه مقارن سلوك حاصل شود. باب پنجم:در احوال وصول پس از سلوك. باب ششم:در نهايت حركت و عدم انقطاع سلوك. , رساله دوم: پنجاه باب كوتاه است در معالجه و درمان بيماريهاي مختلف بدن و خواص داروها و بعضي گياه ها و چند شعبده پزشكي. نام مؤلف در ذريعه 7/271 آمده و در نسخه حاضر نيست و گويد كه بسال 1249 به پايان رسيده است. , رساله سوم : سي « بخيه » است در دستورات پزشكي مربوط به دستگاه تناسلي زنان و مردان و آنچه براي مزيد قوت باه مفيد مي باشد. اين كتاب بنام شاه سليمان صفوي تأليف شده و در ذريعه 7/149 آن را از محمد بن محمد مؤمن طبيب دانسته و معتقد است كه شاملو بدروغ بخود نسبت داده است.

شاملو، مرتضي بن حسن،قرن 11ق. , محمد حسين بن محمد علي افشار

سده سيزدهم

1551