1320

فارسي

مير شمس الدين فقير دهلوي شاهجهان آبادي(1183)

نستعليق

273 گ

عناوين در برگهاي اول شنگرف و در بقيه نوشته نشده است ، گاهي در حاشيه صفحه ها آيات و احاديثي مناسب مطالب به نسخ نوشته اند

جلد دو رو تيماج قرمز ضربي عطف تيماج مشكي.

5/20 × 11 س م.

اي بنامت زبان سحر طراز***نطق را داده مايه اعجاز ناطقه از تو بحر گوهر زاست***وزنفس جزر و مد در او پيداست

تا جهان را بود زهستي بهر***ماند از وي نشان به صفحه دهر تحفه از من رسان درود و سلام***بر رسول كريم و آل كرام

مثنوي است در مدايح و معجزات چهارده معصوم گرام(حضرت پيامبر اكرم و فاطمه زهرا و ائمه معصومين عليهم السلام)، در چهارده «لمعه» هر يك از لمعه ها مخصوص به يكي از معصومين. در اين مثنوي مضامين روايات به نظم كشيده شده است با ذكر منابع و تصريح به نام امامي كه از وي نقل مي شود، و مكرر تخلص «فقير» در شعرها آمده و سراينده به «در مكنون» خود حوالت مي دهد. در سال 1173 موافق نام مثنوي «شمس الضحي» اگر عدد «سايه» از آن كم شود، به نظم كشيده شده است.

از سده سيزدهم

2341