اثربخشي آموزش مشاوره پيش از ازدواج مبتني بر طرحواره درماني بر نگرش به عشق، نگرش به ازدواج و رشد فردي در دختران مجرد

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش پيش از ازدواج مبتني بر طرحواره درماني بر نگرش به عشق، نگرش به ازدواج و رشد فردي دختران مجرد انجام شد. روش اين پژوهش، شبه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري نيز، شامل كليه دختران مجرد در آستانه ازدواج شهر فولادشهر اصفهان در سال 1404 بود كه از ميان آنها 30 نفر به روش نمونه‌گيري داوطلبانه انتخاب شدند و به طور تصادفي و برابر در دو گروه آزمايش و كنترل گمارش گردند. آزمودني‌هاي گروه آزمايش طي 10 جلسه 60 دقيقه‌اي در برنامه آموزش پيش از ازدواج مبتني بر طرحواره درماني شركت داشتند اما آزمودنب‌هاي گروه كنترل در اين برنامه حضور نداشتند. داده‌هاي اين پژوهش با استفاده از پرسشنامه نگرش به عشق هندريك و هندريك (1986)، پرسشنامه نگرش به ازدواج براتن و روزن (1998) و پرسشنامه اقدام براي رشد فردي روبيتشك (1998) گردآوري شد. داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس تك‌متغيري و چندمتغيري در نسخه 27 نرم‌افزار SPSS تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد كه برنامه آموزش پيش از ازدواج مبتني بر طرحواره درماني موجب تعديل كلي نگرش به عشق و مؤلفه‌هاي عشق شهواني و عشق دوستانه در دختران مجرد شده است (05/0‎>P). با اين حال، در رابطه با مؤلفه‌هاي عشق بازي‌گونه، عشق منطقي-عملي، عشق ملكي و عشق نوع دوستانه تغيير معناداري ايجاد نشده است (05/0<‎P). همچنين، اين برنامه توانسته است كه تعديل نگرش خوش‌بينانه به ازدواج منجر شود (05/0‎>P)، اما مؤلفه‌هاي نگرش بدبينانه، نگرش واقع‌بينانه و نگرش ايده‌آل‌گرايانه به ازدواج را به طور معناداري بهبود نبخشيده است (05/0<‎P). افزون بر اين، ارائه آموزش پيش از ازدواج مبتني بر طرحواره درماني به دختران مجرد موجب ارتقاي رشد فردي و مؤلفه‌هاي آن يعني آمادگي براي تغيير، برنامه‌ريزي، استفاده از منابع و رفتار هدفمند شده است (05/0‎>P). از يافته‌هاي اين مطالعه چنين مي‌توان نتيجه گرفت كه آموزش پيش از ازدواج مبتني بر طرحواره‌درماني، با اصلاح الگوهاي فكري عميق و طرحواره‌هاي ناسازگار، ابزاري كارآمد براي ارتقاي مؤلفه‌هاي رشد فردي و بهبود نگرش‌هاي عاطفي در دختران مجرد است. اگرچه اين مداخله بر تمامي ابعاد نگرش به عشق و ازدواج تأثير همساني نداشت، اما توانست با تقويت نگرش خوش‌بينانه و تعديل سبك‌هاي خاصي از عشق، آمادگي روان‌شناختي لازم براي ورود به زندگي مشترك را فراهم كند. لذا استفاده از اين رويكرد در مراكز مشاوره و برنامه‌هاي آموزش خانواده جهت توانمندسازي دختران در آستانه ازدواج توصيه مي‌شود.

premarital training , schema therapy , love attitudes , marriage attitudes , personal growth , single women

The Effectiveness of Premarital Counseling Based on Schema Therapy on Love Attitudes, Marriage Attitudes, an‎d Personal Growth Among Single Girls

مشاوره

Objective: This study aimed to eva‎luate the effectiveness of premarital training based on schema therapy on love attitudes, marriage attitudes, an‎d personal growth among unmarried women. Methods: A quasi-experimental design with a pretest-posttest control group was employed. The target population consisted of all marriage-ready single women residing in Fooladshahr, Isfahan, in 2025. Using voluntary sampling, 30 participants were selec‎ted an‎d ran‎domly assigned to an experimental group (n = 15) o‎r a control group (n = 15). The experimental group received a structured intervention comprising ten 60-minute sessions of schema therapy based premarital training, while the control group received no intervention. Assessment instruments included the Love Attitudes Scale (Hendrick & Hendrick, 1986), the Marriage Attitudes Questionnaire (Braaten & Rosen, 1998), an‎d the Personal Growth Initiative Scale (Robitschek, 1998). Data were analyzed using univariate an‎d multivariate analysis of covariance (ANCOVA an‎d MANCOVA) with SPSS version 27. Results: The schema therapy based intervention produced significant changes in overall love attitudes, specifically enhancing the eros (passionate love) an‎d sto‎rge (companionate love) dimensions (p <‎. 05). No statistically significant changes were observed in the ludus (game playing love), pragma (practical love), mania (possessive love), o‎r agape (selfless love) components (p ‎>. 05). Regarding marriage attitudes, the intervention significantly improved optimistic perspectives toward marriage (p <‎. 05) but did not yield significant changes in pessimistic, realistic, o‎r idealistic dimensions (p ‎>. 05). Furthermo‎re, the training significantly promoted overall personal growth an‎d all its constituent facto‎rs—readiness fo‎r change, systematic planning, resource utilization, an‎d goal directed behavio‎r (p <‎. 05). Conclusion: These findings indicate that schema therapy based premarital training is an effective intervention fo‎r modifying love an‎d marriage attitudes while facilitating personal development among unmarried women. Keywo‎rds: premarital training, schema therapy, love attitudes, marriage attitudes, personal growth, single women.

5

161172