مقايسه اثر تمرينات ايروبيك استپ و مقاومتي با كش‌الاستيك بر بيان miRNA-192، miRNA-30d-5p و برخي متغيرهاي فيزيولوژيكي در زنان ديابتي نوع 2

زمينه و هدف: بيماري ديابت تهديدي جهاني براي سلامتي انسان، و يكي از مهم‌ترين علل مرگ‌و مير و ناتواني در افراد است. ديابت يك بيماري شايع در جوامع مختلف است كه به دليل استعداد ژنتيكي و تغييرات سبك زندگي مانند كاهش فعاليت بدني و افزايش مصرف غذاهاي پركالري ميزان شيوع آن افزايش يافته‌است. تمرينات ورزشي به عنوان راهكاري غيردارويي و غيرتهاجمي براي كنترل ديابت نوع2 و عوارض ناشي از آن محسوب مي‌شود. امروزه ميكرو آر ان اي‌ها به عنوان ابزارهاي باليتني سودمند براي شناسايي و پيشگيري از بيماري‌هاي مهم غيرواگير مورد توجه قرار گرفته‌اند. هدف كلي تحقيق حاضر مقايسه اثر دو شيوه تمرين مقاومتي با كش‌هاي الاستيك و هوازي استپ بر بيان microRNA-30d-5p، microRNA-192 و برخي نشانگرهاي فيزيولوژيكي در زنان مبتلا به ديابت نوع 2 بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع نيمه‌تجربي است كه به شكل پيش-پس آزمون و ميداني انجام شد. نمونه آماري پژوهش شامل زنان مبتلا به ديابت نوع 2، مراجعه‌كننده به يك مركز بيمارستاني شهر با دامنه سني60-40 سال بود. اين افراد بر اساس نمرات پيش‌آزمون قدت و استقامت عضلاني و به شكل همسان و تصادفي در سه گروه تمرينات هوازي: (16= n، كيلوگرم33/68 = وزن، Kg/m2 89/27= شاخص توده بدن)، تمرينات مقاومتي: (15= n، كيلوگرم 97/69 = وزن، Kg/m280/27= شاخص توده بدن) و كنترل (14= n، كيلوگرم 73/70 = وزن،Kg/m2 66/28= شاخص توده بدن) قرار گرفتند. در هفته اول اندازه‌گيري‌هاي آنتروپومتريكي، آمادگي قلبي‌تنفسي، قدرت و استقامت عضلاني انجام و ثبت شد. همچنين 48ساعت قبل و بعد از شروع تمرينات نمونه خوني آزمودني‌ها براي تعيين مقادير microRNA-30d-5p ، microRNA-192، قندخون ناشتا، انسولين، ليپوپروتئين كم‌چگال، ليپوپروتئين پرچگال، كلسترول، تري‌گليسيريد، هموگلوبين‌گليكوزيله، اندازه‌گيري شد. شركت‌كنندگان تمرينات خود را به مدت 8 هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه به مدت 70 دقيقه انجام دادند. براي ارزيابي سطوح microRNA-30d-5p وmicroRNA-192 از دستگاه Real-time PCR، و ديگر متغيرهاي متابوليكي از كيت‌هاي مخصوص اندازه گيري در آزمايشگاه استفاده شد. همچنين براي اندازه‌گيري قدرت عضلاني از دينامومتر، استقامت‌عضلاني از آزمون شناسوئدي اصلاح شده و آزمون درازنشست، استقامت قلبي‌تنفسي از آزمون پياده‌روي راكپورت استفاده شد. براي آزمون فرضيه‌هاي تحقيق از روش آماري تحليل كوواريانس استفاده شد. تمام محاسبات آماري با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 27 انجام و سطح معني‌داري براي همه تحليل‌ها p<‎0.05 در نظر گرفته شد. يافته‌ها: هشت هفته تمرينات هوازي و مقاومتي، منتج به افزايش‌بيان mir30d-5p، mir-192، VO2max، ليپوپروتئين پرچگال، قدرت و استقامت عضلاني، و در مقابل كاهش در گلوكزخون ناشتا، سطوح انسولين، مقاومت انسوليني، HbA1C، ليپوپروتئين كم‌چگال، تري‌گليسيريد، كلسترول تام، و درصدچربي بدن گرديد. همچنين نتايج نشان داد بين تمرين هوازي و مقاومتي تفاوت معناداري درمتغيرهاي mir30d-5p (P=0.894)؛ mir-192 (p=0.653)؛ ليپوپروتئين‌كم‌چگال(p=0.211)؛ تري‌گليسيريد (p=0.188)، HbA1C (p=0.169)؛ و سطوح انسولين (p=0.085) مشاهده نشد. اما بين اثر تمرين هوازي استپ و مقاومتي در متغيرهاي VO2max (p=0.002)؛ قدرت مچ دستي (p=0.001)؛ استقامت عضلاني در ناحيه كمربندشانه‌اي (p=0.001)؛ استقامت عضلاني در ناحيه شكم (p=0.001)؛ مقاومت انسوليني (p=0.019)، درصدچربي بدن (p=0.002)؛ گلوكزخون ناشتا (p=0.002) و ليپوپروتئين‌پر‌چگال (p=0.002) تفاوت معناداري مشاهده شد. نتيجه گيري: يافته‌هاي پژوهش نشان داد، گرچه اجراي مداخلات تمريني كوتاه‌مدت بود، هر دو شيوه تمرين ورزشي روي بيان mir30d-5p، mir-192، متغيرهاي متابوليكي، و برخي متغيرهاي فيزيولوژيكي، قدرت و استقامت عضلاني و همچنين آمادگي قلبي‌تنفسي زنان مبتلا به ديابتي نوع2 اثربخش بودند. همچنين با توجه به ماهيت تمرين تغييرات در برخي متغيرهاي متابوليكي و آمادگي جسماني در اين گروه از بيماران ديابتي متفاوت بود.

microRNA-192 , microRNA-30d-5p , type 2 diabetes , resistance training , aerobic training

Comparison of the effects of aerobic step an‎d resistance training with elastic ban‎ds on the expression of miRNA-192 an‎d miRNA-30d-5p an‎d some physiological variables in women with type 2 diabetes

فيزيولوژي ورزش

Background an‎d Objective: Diabetes is one of the biggest health care problems. Nowadays, microRNAs have been considered as useful clinical tools for identifying an‎d preventing important non-communicable diseases. The overall aim of the present study was to investigate the effect of two resistance training methods with elastic ban‎ds an‎d aerobic exercise with selec‎ted steps on the expression of microRNA-30d-5p an‎d microRNA-192 an‎d some physiological markers in women with type 2 diabetes. Materials an‎d Methods: The present study was a quasi-experimental, pre-test-post-test, field study. Forty-five women with type 2 diabetes, aged 40-60 years, were divided into three groups: aerobic exercise (n=16, weight=68.33, height=156.88, an‎d body mass index=27.89), resistance exercise (n=15, weight=69.97 an‎d body mass index=27.80), an‎d control (n=14, weight=73.70, height=157.14, an‎d body mass index=28.66). The exercise groups performed their exercises for 8 weeks, three sessions per week, each session lasting 70 minutes. Blood samples were collected 24 hours before the first exercise session an‎d 48 hours after the last exercise session. Analysis of covariance (ANCOVA) was used to analyze the means. All statistical calculations were performed using SPSS version 27 software an‎d a significance level of p<‎0.05 was considered for all analyses. Findings: Eight weeks of aerobic an‎d resistance training resulted in increased expression of mir30d-5p, mir-192, VO2max, HDL, muscle strength an‎d endurance an‎d decreased fasting blood glucose, insulin, insulin resistance, HbA1C, LDL, TG, cholesterol, BMI, an‎d body fat percentage. The results also showed that there was no significant change between aerobic an‎d resistance training in the variables mir30d-5p (P=0.894), mir-192 (p=0.653), LDL (p=0.211), TG (p=0.188), HbA1C (p=0.169), insulin (p=0.085), an‎d WHR (p=0.705). However, there is a significant difference between the effect of aerobic an‎d resistance training on the variables BMI (p=0.055), VO2max (p=0.002), right wrist strength (p=0.000), left wrist strength (p=0.000), muscular endurance in the shoulder girdle area (p=0.001), muscular endurance in the abdominal area (p=0.001), insulin resistance (p=0.019), body fat percentage (p=0.002), FBS (p=0.002), an‎d HDL (p=0.002). Conclusion: The results showed that despite the short duration of exercise training, significant improvements were observed in metabolic variables an‎d physical fitness levels in this group of diabetic patients.

5

158831