مقايسه تأثير تمرينات عملكردي مبتني بر مسيرهاي مايوفاشيال با و بدون تمرينات دوگانه بر عملكرد جسماني و شناختي در سالمندان

چكيده هدف: هدف پژوهش حاضر مقايسه تأثير هشت هفته تمرينات عملكردي مبتني بر مسيرهاي مايوفاشيال و تمرينات عملكردي مبتني بر مسيرهاي مايوفاشيال همراه با تمرينات دوگانه بر شاخص‌هاي عملكرد جسماني، شناختي و احتمال سقوط در سالمندان مرد بالاي 65 سال بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و دو گروه موازي انجام شد. نمونه پژوهش شامل سالمندان مرد بالاي 65 سال بود كه به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفي در دو گروه قرار گرفتند. گروه تمرينات عملكردي مبتني بر مسيرهاي مايوفاشيال شامل 14 نفر با ميانگين سني 04/4±74/69 سال، ميانگين قد 97/5±57/169 سانتي‌متر و ميانگين وزن 25/4±92/72 كيلوگرم بود. گروه تمرينات عملكردي مبتني بر مسيرهاي مايوفاشيال همراه با تمرينات دوگانه شامل 14 نفر با ميانگين سني 43/5±38/70 سال، ميانگين قد 69/5 ± 61/169 سانتي‌متر و ميانگين وزن 43/5 ± 53/73 كيلوگرم بود. مداخله تمريني به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هفته و هر جلسه 60 دقيقه اجرا شد كه سرعت راه رفتن (آزمون راه رفتن 10 متر)، تعادل ايستا و پويا (آزمون تينتي)، قدرت اندام تحتاني (آزمون نشستن و برخاستن 30 ثانيه) و قدرت چنگ زدن(دينامومتر دستي Han‎d Grip Dynamometer)، دامنه حركتي (آزمون‌هاي Back Scratch و Sit an‎d Reach نشسته)، عملكرد شناختي (آزمون‌هاي TMT-A، TMT-B و WCST) و احتمال سقوط (پرسشنامه‌هاي FES-I وFRAT) به صورت پيش‌آزمون و پس‌آزمون ارزيابي شد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از آزمون تي همبسته براي مقايسه درون گروهي و از آزمون تحليل كوواريانس براي مقايسه بين گروه‌ها استفاده شد. لازم به ذكر است كه از آزمون يومن ويتني وويلكاكسون براي تحليل داده‌هاي پرسشنامه‌ها استفاده شد (05/0 ≥p). يافته‌ها: نتايج نشان داد كه هر دو برنامه تمريني موجب بهبود معنادار در بيشتر شاخص‌هاي سرعت راه رفتن، تعادل ايستا و پويا، قدرت چنگ زدن و قدرت اندام تحتاني، دامنه حركتي و كاهش ترس و خطر سقوط در سالمندان شدند. در بخش عملكرد شناختي، هر دو گروه بهبود معناداري در آزمون‌هاي TMT-A و TMT-B نشان دادند. با اين حال، در آزمون WCST، به‌ويژه در شاخص خطاي مداوم، گروه تمرينات عملكردي مبتني بر مسيرهاي مايوفاشيال همراه با تمرينات دوگانه كاهش بيشتري نسبت به گروه تمرينات عملكردي مبتني بر مسيرهاي مايوفاشيال نشان داد كه بيانگر برتري نسبي اين نوع تمرينات در بهبود كاركردهاي اجرايي پيچيده است. در ساير متغيرها، هرچند هر دو گروه پيشرفت داشتند، تفاوت بين آن‌ها از نظر آماري معنادار نبود. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش حاضر نشان مي‌دهد كه اجراي برنامه‌هاي منظم تمرينات عملكردي مبتني بر مسيرهاي مايوفاشيال، با يا بدون مؤلفه تمرينات دوگانه، مي‌تواند به بهبود عملكرد جسماني، كاهش احتمال سقوط و ارتقاي برخي جنبه‌هاي عملكرد شناختي سالمندان مرد كمك كند. با اين حال، افزودن مؤلفه تمرينات دوگانه مي‌تواند در بهبود كاركردهاي اجرايي پيچيده، مزيت نسبي ايجاد كند. انجام پژوهش‌هاي آينده با حجم نمونه بيشتر و دوره‌هاي پيگيري بلندمدت پيشنهاد مي‌شود. كليدواژه‌ها: سالمندي، تمرينات عملكردي، مسيرهاي مايوفاشيال، تمرينات دوگانه، عملكرد جسماني، عملكرد شناختي.

Aging; Functional training; Myofascial pathways; Dual-task training; Physical performance; Cognitive performance

Comparison of the Effects of Functional Training Based on Myofascial Meridians with an‎d without Dual-Task Training on Physical an‎d Cognitive Performance in Older Adults

آسيب شناسي و حركات اصلاحي

Abstract Purpose:The purpose of the present study was to compare the effects of eight weeks of functional training based on myofascial pathways an‎d functional training based on myofascial pathways combined with dual-task training on physical perfo‎rmance indices, cognitive function, an‎d fall risk in men aged over 65 years. Methods:This study employed a quasi-experimental design with a pretest-posttest an‎d two parallel groups. The study sample consisted of men aged over 65 years who were selec‎ted through convenience sampling an‎d ran‎domly assigned to two groups. The myofascial pathway-based functional training group included 14 participants with a mean age of 69.74 ± 4.04 years, mean height of 169.57 ± 5.97 cm, an‎d mean body mass of 72.92 ± 4.25 kg. The myofascial pathway-based functional training combined with dual-task training group included 14 participants with a mean age of 70.38 ± 5.43 years, mean height of 169.61 ± 5.69 cm, an‎d mean body mass of 73.53 ± 5.43 kg. The intervention was conducted over eight weeks, with three sessions per week, each lasting 60 minutes. Assessments were perfo‎rmed at pretest an‎d posttest an‎d included gait speed (10-meter walk test), static an‎d dynamic balance (Tinetti test), lower extremity strength (30-second sit-to-stan‎d test), upper extremity strength (han‎d grip dynamometer), range of motion (Back Scratch an‎d seated Sit-an‎d-Reach tests), cognitive perfo‎rmance (TMT-A, TMT-B, an‎d WCST), an‎d fall risk (FES-I an‎d FRAT questionnaires). Paired t-tests were used fo‎r within-group comparisons, an‎d analysis of covariance (ANCOVA) was applied fo‎r between-group comparisons. Additionally, the Mann-Whitney U an‎d Wilcoxon tests were used to analyze questionnaire data (p ≤ 0.05). Results:The results indicated that both training programs led to significant improvements in most indices of gait speed, static an‎d dynamic balance, upper an‎d lower extremity muscle strength, range of motion, an‎d reductions in fear of falling an‎d fall risk in older adults. In terms of cognitive perfo‎rmance, both groups showed significant improvements in the TMT-A an‎d TMT-B tests. However, in the WCST-particularly in the perseverative erro‎r index-the myofascial pathway-based functional training combined with dual-task training group demonstrated greater reductions compared with the myofascial pathway-based functional training group, indicating a relative advantage of this training approach in improving complex executive functions. Fo‎r the remaining variables, although both groups showed improvement, no statistically significant between-group differences were observed. Conclusion:The findings of the present study suggest that regular myofascial pathway-based functional training programs, with o‎r without a dual-task component, can improve physical perfo‎rmance, reduce fall risk, an‎d enhance certain aspects of cognitive function in men aged over 65 years. However, the addition of dual-task training may provide a relative advantage in improving complex executive functions. Future studies with larger sample sizes an‎d longer follow-up periods are recommended. Keywo‎rds:Aging; Functional training; Myofascial pathways; Dual-task training; Physical perfo‎rmance; Cognitive perfo‎rmance

5

158404