-
شماره ركورد
25424
-
شماره راهنما
INT.RE2 219
-
نويسنده
سعيدي، ثريا
-
عنوان
تحليل تطبيقي سياست خارجي هند و پاكستان در قبال افغانستان در دورهي طالبان دههي 1990 و پيامدهاي آن در ثبات و امنيت اين كشور
-
مقطع تحصيلي
كارشناسي ارشد
-
رشته تحصيلي
روابط بين الملل
-
دانشكده
علوم اداري و اقتصاد
-
تاريخ دفاع
مهرماه 1404
-
صفحه شمار
122 ص.
-
استاد راهنما
محمدعلي بصيري
-
كليدواژه فارسي
هند , پاكستان , طالبان , افغانستان , سياست خارجي , نئورياليسم
-
چكيده فارسي
در دههي 1990 و با ظهور طالبان بهعنوان نيروي مسلط در افغانستان، سياست خارجي كشورهاي همسايه بهويژه هند و پاكستان دستخوش تغييرات راهبردي شد. مسألهي اصلي اين پژوهش، بررسي تفاوتهاي بنيادين در رويكردهاي هند و پاكستان نسبت به افغانستان در دورهي نخست حكومت طالبان و تأثير اين سياستها بر ثبات و امنيت منطقهاي است.
در پژوهش حاضر تلاش شده است كه به پرسش «چگونه سياست خارجي هند و پاكستان در قبال افغانستان تحت حاكميت طالبان در دههي 1990 شكل گرفت و چه پيامدهايي براي ثبات و امنيت افغانستان به همراه داشت؟» پاسخ درخور تأملي صورت بگيرد. فرضيهي اصلي پژوهش بر اين مبنا استوار است كه سياست مداخلهگرايانه و حمايتگرايانهي پاكستان از طالبان، در مقابل سياست انزواطلبانه و محتاطانهي هند، موجب تقويت بيثباتي در افغانستان و تعميق رقابت ژئوپليتيكي در منطقه شد.
چارچوب نظري تحقيق مبتني بر نظريهي نورئاليسم است كه تأكيد دارد دولتها در نظام بينالملل آنارشيگونه، براي حفظ منافع ملي و امنيت خود، به رقابت و موازنهي قدرت روي ميآورند. در اين چارچوب، رفتار هند و پاكستان در قبال افغانستان بهعنوان تلاش براي افزايش نفوذ منطقهاي و كاهش تهديدات امنيتي قابل تحليل است.
يافتههاي تحقيق نشان ميدهد كه پاكستان با هدف ايجاد «عمق استراتژيك» در برابر هند، از طالبان حمايت سياسي، مالي و نظامي كرد و نقش فعالي در شكلگيري حكومت طالبان ايفا نمود. در مقابل، هند با نگراني از گسترش افراطگرايي و نفوذ پاكستان، از گروههاي مخالف طالبان حمايت غيرمستقيم كرد و روابط خود را با دولتهاي غيرطالباني حفظ نمود. اين تقابل موجب تشديد بيثباتي در افغانستان و افزايش رقابت ژئوپليتيكي در جنوب آسيا شد.
روش تحقيق در اين مطالعه، كيفي و از نوع توصيفي- تحليلي است. ابزار گردآوري دادهها شامل منابع كتابخانهاي، مقالات علمي، اسناد تاريخي و تحليلهاي سياستگذاري منطقهاي بوده است.
-
كليدواژه لاتين
India , Pakistan , Taliban , Afghanistan , Foreign Policy , New Realism
-
عنوان لاتين
A Comparative Analysis of Indian’s and Pakistan’s Foreign Policies toward Afghanistan during the Taliban Era of the 1990s and Their Implications for the Countryʹs Stability and Security
-
گروه آموزشي
علوم سياسي
-
چكيده لاتين
In the 1990s, with the rise of the Taliban as the dominant force in Afghanistan, the foreign policies of neighboring countries—particularly India and Pakistan—underwent strategic shifts. This study addresses the core issue of examining the fundamental differences in India and Pakistan’s approaches toward Afghanistan during the first Taliban regime and the impact of these policies on regional stability and security.
The central research question is: How did India and Pakistan’s foreign policies toward Taliban-led Afghanistan in the 1990s evolve, and what were their consequences for Afghanistan’s stability and security?
The main hypothesis posits that Pakistan’s interventionist and supportive policy toward the Taliban, contrasted with India’s cautious and isolationist stance, contributed to increased instability in Afghanistan and intensified geopolitical rivalry in the region.
The theoretical framework of this study is based on Neorealism, which emphasizes that states, operating in an anarchic international system, pursue national interests and security through competition and power balancing. Within this framework, India and Pakistan’s behavior toward Afghanistan can be interpreted as efforts to expand regional influence and mitigate security threats.
Research findings indicate that Pakistan, aiming to establish “strategic depth” against India, provided political, financial, and military support to the Taliban and played an active role in shaping their regime. Conversely, India, concerned about the spread of extremism and Pakistan’s growing influence, indirectly supported anti-Taliban factions and maintained relations with non-Taliban governments. This rivalry exacerbated instability in Afghanistan and heightened geopolitical tensions in South Asia.
The research method is qualitative and descriptive-analytical. Data collection tools include library resources, academic articles, historical documents, and regional policy analyses.
-
تعداد فصل ها
4
-
فهرست مطالب pdf
151236
-
لينک به اين مدرک :