اثربخشي واقعيت درماني به شيوه گروهي بر خودكار آمدي، اميد به زندگي و پريشاني روان‌شناختي مادران داراي فرزند با ناتواني هوشي و رشدي

پژوهش حاضر باهدف بررسي اثربخشي واقعيت درماني به شيوه گروهي بر خودكارآمدي، اميد به زندگي و پريشاني روان‌شناختي مادران داراي فرزند با ناتواني هوشي و رشدي انجام شد. اين پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و گروه كنترل بود. بدين منظور، 30 آزمودني به‌صورت داوطلبانه از ميان مادران داراي فرزند با ناتواني هوشي و رشدي شهرستان اصفهان انتخاب شدند كه 15 نفر در گروه آزمايش و 15 نفر در گروه كنترل قرار گرفتند. در اين پژوهش از سه پرسش‌نامه مقياس خودكارآمدي والديني دومكا (1996)، مقياس اميد به زندگي اشنايدر (1991) و مقياس پريشاني روان‌شناختي كسلر (2003) براي سنجش متغيرهاي وابسته استفاده شد. سپس، طي هشت جلسه 45 دقيقه‌اي، برنامه واقعيت درماني به افراد حاضر در گروه آزمايش آموزش داده شد. بلافاصله پس از پايان آخرين جلسه، پرسش‌نامه‌ها مجدداً در اختيار هر دو گروه قرار گرفت و داده‌ها با استفاده از تحليل كوواريانس تك‌متغيري و چندمتغيري در نرم‌افزار SPSS نسخه 26 تحليل شد تا تأثير آموزش واقعيت درماني بر خودكارآمدي، اميد به زندگي و پريشاني روان‌شناختي موردبررسي قرار گيرد. نتايج نشان داد كه مشاوره گروهي مبتني بر واقعيت درماني به طور معناداري منجر به افزايش خودكارآمدي والدگري و اميد به زندگي و كاهش پريشاني روان‌شناختي مادران شد (001/0 P<‎). بنابراين، مي‌توان نتيجه گرفت كه اين مداخله گروهي رويكردي مؤثر براي ارتقاي توانمندي‌هاي روان‌شناختي مادران داراي فرزند با ناتواني هوشي و رشدي است.

Group-based reality therapy , Self-efficacy , Life expectancy , Psychological distress , Intellectual an‎d developmental disability

The effectiveness of group-based reality therapy on self-efficacy, life expectancy an‎d psychological distress in mothers of children with intellectual an‎d developmental disability

روان شناسي و آموزش افراد با نيازهاي خاص

The present study aimed to investigate the effectiveness of group reality therapy on parental self-efficacy, hope, an‎d psychological distress among mothers of children with intellectual an‎d developmental disabilities. This research employed a quasi-experimental design with a pretest–posttest an‎d control group. A total of 30 participants were voluntarily selec‎ted from mothers of children with intellectual an‎d developmental disabilities in Isfahan, an‎d were ran‎domly assigned to the experimental group (n = 15) an‎d the control group (n = 15). Three instruments were used to measure the dependent variables: Dumka’s Parental Self-Efficacy Scale (1996), Snyder’s Hope Scale (1991), an‎d the Kessler Psychological Distress Scale (2003). The experimental group received eight sessions of group reality therapy, each lasting 45 minutes. Immediately after the final session, the questionnaires were re-administered to both groups. Data were analyzed using univariate an‎d multivariate covariance analysis (ANCOVA an‎d MANCOVA) in SPSS version 26 to examine the impact of group reality therapy on the study variables. The results revealed that group counseling based on reality therapy significantly increased parental self-efficacy an‎d hope, an‎d reduced psychological distress among mothers (p <‎ .001). Therefore, it can be concluded that this group intervention is an effective approach to enhancing the psychological capabilities of mothers of children with intellectual an‎d developmental disabilities.

5

149557