مقايسه تاثير تمرينات تركيبي ثباتي شانه و تنفس ديافراگمي با پروتكل NASM بر سندروم متقاطع فوقاني، عملكرد حركتي و استقامت قلبي تنفسي دختران

مقدمه: ناهنجاري‌هاي وضعيتي، به ويژه سندرم متقاطع فوقاني، اثرات قابل توجهي بر عملكرد حركتي بالاتنه، استقامت قلبي-تنفسي و كيفيت زندگي افراد دارند. اين سندرم به دليل عدم تعادل عضلاني در ناحيه گردن، شانه و بخش فوقاني پشت ايجاد مي‌شود و مي‌تواند باعث وضعيت سر به جلو، شانه گرد و هايپركايفوزيس شود. عدم رسيدگي به موقع، پيامدهايي مانند اختلالات مزمن اسكلتي-عضلاني، خستگي عضلاني، كاهش اعتماد به نفس و مشكلات رواني-اجتماعي را به دنبال دارد. با توجه به اهميت اصلاح ناهنجاري‌هاي وضعيتي و ارتقاي عملكرد حركتي بالاتنه و تنفسي، هدف اين پژوهش، مقايسه تأثير تمرينات تركيبي ثباتي شانه و تنفس ديافراگمي با پروتكل NASM بر سندرم متقاطع فوقاني، عملكرد حركتي بالاتنه و استقامت قلبي تنفسي دختران مبتلا به سندرم متقاطع فوقاني مي باشد. روش تحقيق: اين مطالعه از نوع نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون بود. جامعه آماري را دختران 13 تا 16 ساله مبتلا به سندرم متقاطع فوقاني شهر اصفهان تشكيل دادند كه از ميان آنان 30 نفر بر اساس معيارهاي ورود و خروج انتخاب و بصورت تصادفي جفت شده بر اساس نوع ناهنجاري در دو گروه 15 نفري تمرينات تركيبي (سن: 88/0±73/13 سال، قد: 09/6±06/159 سانتي متر، وزن: 63/11±66/55 كيلوگرم) و NASM (سن: 75/0±14 سال، قد: 33/3±8/160 سانتي متر، وزن: 95/11±56/57 كيلوگرم) قرار گرفتند. پروتكل تمريني به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه اجرا گرديد. متغيرهاي وضعيتي (زاويه سر به جلو، شانه گرد و كيفوز) به ترتيب با روش عكس‌برداري و خط‌كش منعطف، عملكرد حركتي بالاتنه با آزمون ديويس و استقامت قلبي تنفسي با آزمون پله كوئين اندازه‌گيري شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي تي وابسته، تي مستقل و تحليل كوواريانس (ANCOVA) در نرم‌افزار SPSS نسخه 27 تحليل شدند(05/0≥p). نتايج: نتايج نشان داد كه پروتكل تمريني تركيبي (ثبات شانه و تنفس ديافراگمي) و NASM منجر به كاهش معنادار زاويه سر به جلو (گروه تركيبي: 01/0P= و گروه NASM: 001/0‎>P) و هايپركايفوزيس (هر دو گروه: 001/0‎>P) شدند، اما تفاوت بين دو گروه در اين دو شاخص معنادار نبود (به ترتيب زاويه سر به جلو: 32/0P= و زاويه هايپركايفوزيس: 6/0P=). در بهبود زاويه شانه گرد، پروتكل تركيبي بطور معناداري مؤثرتر از پروتكل NASM عمل كرد(006/0=P). اگرچه هر دو روش باعث ارتقاي عملكرد حركتي بالاتنه شدند، اما تفاوت بين گروه‌ها از اين نظر معنادار نبود(22/0=P). همچنين استقامت قلبي تنفسي تنها در گروهي كه پروتكل تركيبي را اجرا كرده بودند، بهبود معناداري يافت و اين گروه نسبت به گروه NASM برتري واضحي نشان داد(01/0=P). نتيجه گيري: به طور كلي، هر دو پروتكل تمريني در اصلاح ناهنجاري‌هاي سندرم متقاطع فوقاني و بهبود عملكرد حركتي بالاتنه مؤثر بودند. با اين حال، پروتكل تركيبي ثباتي شانه و تنفس ديافراگمي به‌طور خاص در اصلاح شانه گرد و افزايش استقامت قلبي تنفسي برتري خود را نشان داد. بنابراين، به‌كارگيري اين پروتكل تركيبي به عنوان يك روش جامع‌تر براي اين افراد پيشنهاد مي‌شود.

Upper Crossed Syndrome , Shoulder Stability Exercises , Diaphragmatic Breathing , NASM Protocol , Posture , Motor Function , Cardiorespiratory Endurance

Comparison of the effect of combined exercises of shoulder stability an‎d diaphragmatic breathing with the NASM protocol on upper crossed syndrome, motor function an‎d cardiorespiratory endurance of girls

آسيب شناسي و حركات اصلاحي

Introduction: Postural abnormalities, particulary Upper Crossed Syndrome (UCS), have significant effects on upper body motor function, cardiorespiratory endurance, an‎d individuals’ quality of life. This syndrome is caused by muscle imbalances in the neck, shoulder, an‎d upper back regions an‎d can lead to Forward Head Posture (FHP), Rounded Shoulders, an‎d HyperKyphosis. Failure to address it pro‎mp‎tly can result in consequences such as chronic musculoskeletal disorders, muscle fatigue, decreased self-confidence, an‎d psychosocial problems. Given the importance of correcting postural abnormalities an‎d enhancing motor an‎d respiratory function, this study aims to compare the effect of combined shoulder stability an‎d diaphragmatic breathing exercises with the NASM protocol on UCS, motor function, an‎d cardiorespiratory endurance in girls with Upper Crossed Syndrome. Research Method: This study was a semi-experimental research with a pre-test/post-test design. The statistical population consisted of girls aged 13 to 16 years with UCS in Isfahan city. From this population, 30 individuals were selec‎ted based on inclusion an‎d exclusion criteria an‎d were ran‎domly assigned matched by type of abnormality, into two groups of 15: the combined exercise group (Age: 13.73 ± 0.88 years, Height: 159.06 ± 6.09 cm, Weight: 55.66 ± 11.63 kg) an‎d the NASM group (Age: 14 ± 0.75 years, Height: 160.8 ± 3.33 cm, Weight: 57.56 ± 11.95 kg). The exercise protocol was conducted for eight weeks, with three sessions per week. Postural variables (FHP angle, rounded shoulder angle, an‎d kyphosis) were measured using photogrammetry an‎d a flexible ruler, upper body motor function was assessed using the Davis test, an‎d cardiorespiratory endurance was measured using the Queen’s College Step Test. Data were analyzed using dependent t-tests, independent t-tests, an‎d Analysis of Covariance (ANCOVA) in SPSS version 27 (p≤0.05). Results: The results indicated that both the combined exercise protocol (shoulder stability an‎d diaphragmatic breathing) an‎d the NASM protocol led to a significant reduction in the FHP angle (the combined exercise protocol: P=0/01 , the NASM protocol: P<‎0/001) an‎d hyper kyphosis (P<‎0/001), but the difference between the two groups in these two indicators was not significant (FHP angle: P=0/32 , hyper kyphosis angle: P=0/6). In improving the rounded shoulder angle, the combined protocol was significantly more effective than the NASM protocol (P=0/006). Although both methods enhanced upper body motor function, the difference between the groups was not significant in this regard (P=0/22). Furthermore, cardiorespiratory endurance improved significantly only in the group that performed the combined protocol, an‎d this group showed a clear superiority over the NASM group (P=0/01). Conclusion: Overall, both exercise protocols were effective in correcting the abnormalities of UCS an‎d improving upper body motor function. However, the combined protocol of shoulder stability an‎d diaphragmatic breathing specifically demonstrated superiority in correcting rounded shoulders an‎d increasing cardiorespiratory endurance. Therefore, the application of this combined protocol is recommended as a more comprehensive method for these individuals.

5

147773