تأثير سه ماه تمرين EMS برسطوح برخي هورمون‌هاي تنظيم‌كننده اشتها در مردان داراي اضافه‌وزن

چكيده هدف پژوهش حاضر، بررسي تأثير سه ماه تمرين تحريك الكتريكي عضلاني كل بدن (WB-EMS) بر تركيب بدن و سطوح ژني هورمون‌هاي مرتبط با اشتها در مردان داراي اضافه‌وزن بود. اين مطالعه به‌صورت نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون–پس‌آزمون همراه با گروه كنترل انجام گرفت. جامعه آماري شامل مردان 30 تا 50 ساله ساكن شهر اصفهان با شاخص توده بدني (BMI) در محدوده‌ي 29.35 بود. در مجموع، 28 نفر به‌صورت تصادفي انتخاب و در دو گروه تجربي (15 نفر) و كنترل (13 نفر) قرار گرفتند. گروه تجربي به مدت سه ماه، هفته‌اي سه جلسه تمرين WB-EMS (هر جلسه به مدت 45 دقيقه) انجام داد كه شامل فازهاي گرم‌كردن، تمرينات مقاومتي و سرد كردن بود. شدت تحريك الكتريكي متناسب با آستانه تحمل فردي و از طريق دستگاه X-Body تنظيم گرديد. گروه كنترل در اين مدت هيچ‌گونه مداخله تمريني دريافت نكرد.در آغاز و پايان دوره، شاخص‌هاي تركيب بدن شامل وزن، BMI، توده عضلاني اسكلتي (SMM)، توده بدون چربي (LBM)، آب كل بدن (TBW) و جرم چربي بدن (MBF) با استفاده از آناليزور تركيب بدني ارزيابي شدند. همچنين براي بررسي سطوح بيان ژني هورمون‌هاي اشتها (لپتين، گرلين و اوركسين)، نمونه‌گيري خون انجام و تحليل‌هاي مولكولي با روش Real-Time PCR صورت گرفت.نتايج نشان داد تمرين WB-EMS منجر به كاهش معنادار وزن (p=0.014) و افزايش معني‌دار SMM (p=0.003) شد، ضمن اينكه تعامل زمان × گروه در اين دو متغير بسيار معنادار بود (p<‎0.001). همچنين، LBM نيز افزايش معناداري داشت (p=0.021)، اما TBW تغيير معناداري را نشان نداد (p=0.055). هرچند تغييرات BMI در طول زمان معنادار نبود، اما تعامل زمان × گروه در آن معنادار گزارش شد (p=0.003).در مورد جرم چربي بدن (MBF)، اثر زمان بر كاهش آن معنادار بود (Sig = 0.001، F = 7.758، η² = 0.303)، ولي اثر متقابل زمان × گروه معنادار نبود (Sig = 0.080، F = 3.075، η² = 0.131). اين بدان معناست كه گرچه چربي بدن در طول مطالعه كاهش يافت، تفاوت بين گروه‌هاي تجربي و كنترل از لحاظ آماري معنادار نبود .در سطح مولكولي، بيان ژن لپتين به‌طور معناداري كاهش يافت (t = -2.142، p = 0.043، d = -0.878) كه احتمالاً بازتابي از كاهش چربي بدن است. در مقابل، بيان ژن گرلين افزايش معناداري نشان داد (t = 2.450، p = 0.023، d = 1.004)، كه مي‌تواند نشانه‌اي از فعال شدن پاسخ‌هاي تنظيمي انرژي بدن در شرايط تعادل منفي انرژي باشد. همچنين، افزايش معني‌دار بيان ژن اوركسين (t = 2.933، p <‎ 0.001، d = 1.202) بيانگر ارتقاء هوشياري، افزايش انگيزش حركتي و مصرف انرژي بيشتر در نتيجه تمرين EMS بود.در مجموع، يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهند كه تمرينات WB-EMS طي يك دوره سه‌ماهه، بدون نياز به مشاركت فعال بالا، قادر است تركيب بدن را بهبود بخشد و با تأثيرگذاري بر مسيرهاي ژني مرتبط با تنظيم اشتها و تعادل انرژي، به‌عنوان يك ابزار غيردارويي مؤثر در مداخلات مربوط به اضافه‌وزن مردان مدنظر قرار گيرد. كليدواژه‌ها: تمرين تحريك الكتريكي عضلاني كل بدن (WB-EMS)، تركيب بدن، هورمون‌هاي اشتها، لپتين، گرلين، اوركسين، جرم چربي بدن (MBF)، مردان داراي اضافه‌وزن.

Whole-body electromyostimulation (WB-EMS), , Body composition , Appetite hormones , Leptin, ghrelin , Orexin, Body fat mass (MBF) , Overweight men.

The Effect of Three-Month EMS Training on the Levels of Some Appetite-Regulating Hormones in Overweight Men

فيزيولوژي ورزش

Abstract The aim of the present study was to investigate the effects of a three-month whole-body electromyostimulation (WB-EMS) training program on body composition an‎d gene expression levels of appetite-related hormones in overweight men. This semi-experimental study employed a pre-test–post-test design with a control group. The statistical population consisted of men aged 30 to 50 years, residing in Isfahan, with a body mass index (BMI) of approximately 29.35. A total of 28 participants were ran‎domly assigned to an experimental group (n = 15) an‎d a control group (n = 13). The experimental group performed WB-EMS training three times per week for three months (each session lasting 45 minutes), including warm-up, resistance exercises, an‎d cool-down phases. The intensity of electrical stimulation was adjusted according to each individualʹs tolerance using an X-Body device. The control group did not receive any intervention during this period. Body composition indices including weight, BMI, skeletal muscle mass (SMM), lean body mass (LBM), total body water (TBW), an‎d body fat mass (MBF) were assessed using a body composition analyzer at the beginning an‎d end of the intervention. Additionally, to eva‎luate the gene expression levels of appetite-related hormones (leptin, ghrelin, an‎d orexin), blood samples were collected an‎d analyzed using Real-Time PCR. The results showed that WB-EMS training led to a significant reduction in weight (p = 0.014) an‎d a significant increase in SMM (p = 0.003), with a highly significant time × group interaction (p <‎ 0.001) in both variables. LBM also increased significantly (p = 0.021), while TBW did not show a statistically significant change (p = 0.055). Although changes in BMI over time were not statistically significant, the time × group interaction was significant (p = 0.003). Regarding MBF, a significant effect of time was observed for its reduction (Sig = 0.001, F = 7.758, η² = 0.303), but the interaction between time an‎d group was not significant (Sig = 0.080, F = 3.075, η² = 0.131). This suggests that although body fat decreased over the course of the study, the difference between the experimental an‎d control groups was not statistically significant. At the molecular level, leptin gene expression significantly decreased (t = -2.142, p = 0.043, d = -0.878), likely reflecting a reduction in body fat. In contrast, ghrelin gene expression showed a significant increase (t = 2.450, p = 0.023, d = 1.004), which may indicate activation of the bodyʹs regulatory energy responses under negative energy balance conditions. Furthermore, a significant increase in orexin gene expression (t = 2.933, p <‎ 0.001, d = 1.202) suggests enhanced al‎e‎rtness, increased motor motivation, an‎d higher energy expenditure as a result of EMS training. Overall, the findings of this study indicate that WB-EMS training over a three-month period, even without high levels of active participation, can improve body composition an‎d influence gene expression pathways involved in appetite regulation an‎d energy balance. Therefore, it can be considered a non-pharmacological an‎d effective intervention in managing overweight in men. Keywords: Whole-body electromyostimulation (WB-EMS), Body composition, Appetite hormones, Leptin, ghrelin, Orexin, Body fat mass (MBF), Overweight men

5 فصل

139165