تاثير توانبخشي ورزشي بر عدم تقارن عملكردي در ورزشكاران داراي بي-ثباتي مزمن مچ پا

زمينه و هدف: پيچ‌خوردگي مچ پا شايع‌ترين آسيب مفصلي در ورزشكاران است كه مي‌تواند به بي‌ثباتي مزمن مچ پا (CAI) و تغيير در الگوهاي حركتي و افزايش عدم تقارن در عملكرد اندام‌ها منجر شود. اين عدم تقارن مي‌تواند باعث كاهش عملكرد و افزايش خطر آسيب مجدد شود. هدف اين مطالعه، بررسي تأثير تمرينات توانبخشي ورزشي مبتني بر رويكرد دوناوان و هرتل بر عدم تقارن اندام تحتاني در ورزشكاران مبتلا به CAI است. روش¬شناسي: در اين مطالعه 32 بازيكن فوتبال مبتلا به CAI به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي جفت شده در دو گروه تمرينات پيشرونده جامع (سن 3.20±21.69، قد 7.89±178.19، وزن 8.71±72.36) و مقاومتي سنتي (سن 3.26±21.88، قد 5.77±176.38، وزن 7.15±64.42) قرار گرفتند. دامنه حركتي دورسي¬فلكشن، قدرت عضلات (دورسي¬فلكسور، پلانتارفكسور، اينورتور، اورتور)، ثبات وضعيتي پويا حين فرود تك پا، عملكرد (هاپ يك¬گانه، هاپ سه¬گانه، تغيير مسير 90°، 505 اصلاح شده)، و عملكرد ذهني در سه مرحله پيش¬آزمون، پس¬آزمون و آزمون تعقيبي ارزيابي شدند. شركت‌كنندگان هر دو گروه به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه، و هر جلسه به مدت 1 ساعت به انجام تمرينات پرداختند. به منظور تجزيه و تحليل داده¬ها از آناليز واريانس با اندازه‌هاي تكراري طرح آميخته استفاده شد (P<‎0.05). يافته¬ها: نتايج نشان داد يك تعامل معنادار گروه در زمان براي ثبات وضعيتي پويا، تغيير مسير 90°، و عملكرد ذهني وجود دارد (0.05‎>P). درحالي¬كه، عليرغم عدم وجود تعامل بين دو گروه در آزمون¬هاي 505 تعديل¬شده، و هاپ سه¬گانه تنها عملكرد ورزشكاران در گروه تمرينات پيشرونده جامع به¬طور معناداري بهبود پيدا كرده بود (0.05‎>P). علاوه¬براين، دامنه حركتي )در هر دو وضعيت(، قدرت دورسي-فلكشن، پلانتارفكشن، اينورژن، و اورژن )در هر دو سرعت(، هاپ يه¬گانه، و عملكرد ذهني در هر دو گروه تجربي و شاهد بهبود پيدا كرده بود. همچنين، نتايج نشان داد پس از دوره بي¬تمريني، تمرينات پيشرونده جامع اثرات ماندگاري نسبت به تمرينات مقاومتي سنتي بر حفظ تقارن ثبات وضعيتي پويا، عملكرد (به جز هاپ يه¬گانه)، و عملكرد ذهني ايجاد كردند. با اين حال، هر دو نوع تمرين در حفظ تقارن دامنه حركتي و قدرت اثرات ماندگار مشابهي را نشان دادند، هرچند مي‌توان برتري نسبي كوچكي را به لحاظ اندازه اثر براي تمرينات پيشرونده جامع در نظر گرفت. نتيجه گيري: اين مطالعه نشان داد كه تمرينات پيشرونده جامع در مقايسه با تمرينات مقاومتي سنتي، تاثيرات مطلوب¬تري در بهبود ثبات وضعيتي پويا، تغيير مسير(90°، 505 تعديل¬شده)، هاپ سه¬گانه، و عملكرد ذهني بازيكنان فوتبال مبتلا به CAI داشته است. همچنين، اين تمرينات اثرات ماندگارتري بر عملكرد (ثبات وضعيتي پويا، هاپ، تغيير مسير)، و عملكرد ذهني در طي بي¬تمريني ايجاد كرده است. با اين حال، هر دو نوع تمرين در حفظ تقارن دامنه حركتي و قدرت پس از دوره بي¬تمريني تاثيرات مشابهي داشتند. اين نتايج براي بازيكنان فوتبال مبتلا به CAI مفيد است، زيرا كاهش عدم تقارن به بهبود عملكرد، كاهش خطر آسيب مجدد، و افزايش پايداري در عملكرد كمك مي¬كند. بنابراين، مربيان و متخصصان توانبخشي مي¬توانند از تمرينات پيشرونده جامع به عنوان رويكردي اثربخش¬تر براي بهبود عملكرد و حفظ نتايج در برنامه¬هاي توانبخشي بهره¬برداري كنند، به ويژه براي ورزشكاراني كه نياز به دوره-هاي بي¬تمريني دارند. كليدواژه‌ها: عدم تقارن، ناپايداري مزمن مچ پا، كنترل عصبي عضلاني، ايزوكينتيك، بيومكانيك، اجراي عملكردي

Asymmetry , Chronic ankle instability , Neuromuscular control , Isokinetic , Biomechanics , Functional performance

Effect of sports rehabilitation on functional asymmetry in athletes with chronic ankle instability

آسيب شناسي و حركات اصلاحي

Background an‎d purpose: Ankle sprains are the most common joint injuries among athletes, which can lead to chronic ankle instability (CAI) an‎d alter movement patterns an‎d increased asymmetry in limb function. Such asymmetry not only decrease athletic performance but also increase the risk of re-injury. The aim of this study was to investigate the effect of sports rehabilitation exercises, based on the approach developed by Donavan an‎d Hertel, on lower limb asymmetry in athletes suffering from CAI. Methodology: In this study, 32 soccer players with CAI were purposefully selec‎ted an‎d ran‎domly assigned into two training groups: A comprehensive group (age 21.69±3.20, height 178.19±7.89, weight 72.36±8.71) an‎d a conventional resistance group (age 3.26 21.88±2, height 176.38±5.77, weight 64.42±7.15). Dorsiflexion range of motion (ROMD), muscle strength (dorsiflexor, plantarflexor, invertor, evertor), dynamic postural stability (DPS) during single-leg lan‎ding, single-leg hop (SLH), single-leg triple hop (SLTH), 90° change of direction (CUT), modified 505 (Mod505), an‎d mental performance were eva‎luated in three stages of pre-test, post-test an‎d follow-up test. Both The groups participated in an 8-week training proram, consisting of three sessions per week, with each session lasting one hour. To analyze the data, a mixed-design analysis of variance with repeated measures was used (P<‎0.05). Results: The results indicated a significant interaction of group by time for DPS, CUT, an‎d mental performance (P<‎0.05). Despite the lack of interaction between the groups in the Mod505 an‎d SLTH tests, only the performance of athletes in the comprehensive progressive training group showed a significant improvement (P<‎0.05). Additionally, improvements in ROMD (in both positions), strength of dorsiflexion, plantarflexion, inversion, an‎d eversion (at both speeds), as well as SLH an‎d mental performance, were observed in both the experimental an‎d control groups. Additionally, the results indicated that after detraining period, comprehensive progressive exercises had lasting effects compared to conventional resistance exercises in maintaining symmetry of DPS, performance (with the exception of SLH), an‎d mental performance. However, both types of training demonstrated similar lasting effects in maintaining ROMD an‎d strength symmetry. Nonetheless, comprehensive progressive training exhibited a slight relative superiority in effect size. Conclusion: This study demonstrated that comprehensive progressive exercises have more favorable effects than conventional resistance exercises in improving DPS, change of direction (CUT, Mod505), SLTH, an‎d mental performance in soccer players with CAI. Furthermore, these exercises produced more lasting effects on performance metrics (DPS, hops, an‎d change of direction) an‎d mental performance during detraining period. However, both types of training exhibited similar effects in maintaining the symmetry of ROMD an‎d strength after detraining period. These results are particularly beneficial for soccer players with CAI, as reducing asymmetry can enhance performance, lower the risk of re-injury, an‎d increase uniform performance of sports movements. Therefore, coaches an‎d rehabilitation specialists should consider incorporating comprehensive progressive training as a more effective approach to improve performance an‎d sustain results in rehabilitation programs, especially for athletes undergoing periods of detraining. Keywords: Asymmetry, Chronic ankle instability, Neuromuscular control, Isokinetic, Biomechanics, Functional performance

5

122106