24328

HIS2 567

كارشناسي ارشد

تاريخ - تاريخ اسلام

ادبيات و علوم انساني

1403/10/29

88 ص.

دكتر علي اكبر عباسي

دكتر اصغر فروغي ابري

تعاملات , نخبگان ايراني , خلفاي اسلامي , علي بن ابي طالب (ع) , عمربن خطاب

فتوحات گسترده اسلامي در دوران خلفاي راشدين و سفياني، منجر به سقوط امپراطوري ساساني و آغاز مراودات گسترده نظامي، سياسي، اجتماعي و فرهنگي ميان نخبگان ايراني و بزرگان عرب شد. در اين تحقيق و پژوهش، تلاش شده است مراودات و مشاوره¬هاي خلفا و حكام عرب با نخبگان و بزرگان ايراني مورد واكاوي قرار گيرد. سعي شده است با نگاهي دقيق و موشكافانه، تعاملات تبيين نشده ميان خلفاي راشدين و سفياني با نخبگان و بزرگان ايراني تحليل شود.اين پژوهش با تكيه بر منابع دست اول و كتابخانه¬اي مرتبط، به روش توصيفي-تحليلي به مطالعه تعاملات نخبگان ايراني و خلفاي اسلامي از سال (11 تا 64 ه.ق) از منظر مطالعات توسعه¬اي پرداخته است. ابوبكر، در مواجهه با بحران گسترده ارتداد پس از رحلت رسول اكرم(ص)، براي سركوب اهل رده كه ادعاي نبوت مي¬كردند، از نخبگان ايراني همچون سالم مولي ابوحذيفه و فيروز كه در زمينه¬ي نظامي تخصص داشتند، بهره جست.خليفه¬ي دوم، با بهره¬گيري از توانمندي نخبگان ايراني مانند سلمان فارسي و هرمزان، در اداره امور حكومت از مشورت با آنان غافل نبود، نظراتشان را جويا مي¬شد و به كار مي¬بست. عثمان، تعامل وسيع و گسترده¬اي با موالي نداشت و خلافت وي، با اغماض از قصاص قاتل هرمزان ايراني، آغاز شد. كيفيت روابط حضرت علي (ع) با نخبگان ايراني، بر پايه عنصر عدالت بود. هبه دادن به امام در اعياد باستاني ايراني، نمادي از تعلق خاطر و ارادت آنان به حضرت را نشان مي¬دهد. معاويه با اجبار موالي به اهداي هدايا، اقدامي مستبدانه در جهت بهره¬برداري شخصي از منابع مالي انجام مي¬داد. قدرت طلبي، تبعيض نژادي و سياست ها¬ي سركوبگرانه معاويه و يزيد، عليه موالي، منجر به تشديد تنش¬ها و تيره شدن روابط ميان آنان شد.

Interaction , Iranian Elites , Islamic Caliphs , Ali ibn Abi Talib , Omar Bin Khattab

Interactions between Iranian Elites and Islamic Caliphs (11-64)

تاريخ

The extensive Islamic conquests during the era of the Rightly Guided and Sufyani Caliphs led to the fall of the Sassanid Empire and the beginning of extensive military, political, social, and cultural exchanges between Iranian elites and Arab nobles. In this in-depth study, the author, for his own reasons and motivations, has made a major exploration into the heart of the history of Islam and Iran. With a precise and meticulous look, he seeks to discover the unexplained and unexplained interactions between the Rashidun and Sufyani caliphs with Iranian elites and elders. This research, relying on primary and relevant library sources, has descriptively and analytically studied the interactions between Iranian elites and Islamic caliphs from the years (11 to 64 AH) from the perspective of development studies. Abu Bakr, in the face of the widespread crisis of apostasy after the death of the Holy Prophet (PBUH), used Iranian elites such as Salem, the master of Abu Hudhayfah, and Firuz, who were specialized in the military field, to suppress the people of the order who claimed prophethood. The second caliph, taking advantage of the capabilities of Iranian elites such as Salman al-Farsi and Hormuzan, did not neglect to consult with them in the administration of government affairs, seeking their opinions and implementing them. Uthman did not have extensive and extensive interactions with his masters, and his caliphate began with abdication of the Iranian murderer of Hormuzan. The quality of Imam Aliʹs (a.s.) relations with the Iranian elites was based on the element of justice. Giving gifts to the Imam during ancient Iranian festivals symbolized their attachment and devotion to the Imam. By forcing the Mawli to give gifts, Muawiyah was taking an authoritarian step towards personal exploitation of financial resources. The power-hungry, racial discrimination, and repressive policies of Muawiyah and Yazid against the Mawli led to an. escalation of tensions and a worsening of relations between them

5 فصل

119726