24084

PHI2 479

كارشناسي ارشد

فلسفه و كلام اسلامي

الهيات و معارف اهل البيت(ع)

بهمن ماه 1402

77 ص.

سيد مهدي امامي جمعه

مهدي گنجور

خواجه نصيرالدين طوسي , جان ديويي , ملكات نفساني , تربيت

تعليم و تربيت از ديرباز از جمله نيازهاي اساسي بشر بوده است. در طول تاريخ، انديشمندان با تلاش خود به مطالعۀ اين موضوع و كشف راهكارهاي مؤثر براي ترويج و تربيت افراد پرداخته‌اند. در اين ميان، دو انديشمند بزرگ، خواجه نصير طوسي و جان ديويي، مطرح شده‌اند. خواجه نصيرالدين طوسي، يكي از پيشگامان فلسفه در قرن دهم هجري است كه در باب تعليم و تربيت آثار و نوشته‌هاي ارزشمندي دارد. جان ديويي، يك انديشمند آمريكايي در قرن بيستم، نيزبه عنوان نماينده فلسفه انسان گرا در باب تعليم و تربيت نظريه‌هاي نوظهوري ارائه داد كه در جهان آموزش و پرورش تأثير فراوان داشته است. پژوهشگر با روش توصيفي_تحليلي به شيوه تطبيقي سعي كرده است تا به صورت جداگانه نظريات هر كدام را بررسي كند و گردآوري كامل نظريه فكري خواجه نصير و ديويي در اين باب اتفاق افتد. براي اين مهم، چهار حيطه در هر ديدگاه جمع آوري شدند كه عبارتند از: مباني، اهداف ، انواع و مراحل ، و روش شناسي. خواجه نصير، با تأكيد بر مبناي ديني و الهي افكار خود، تربيت را ابزاري براي دستيابي به سعادت و قرب الهي مي‌داند. در مقابل، جان ديويي بر مبناي تجربي و دموكراتيك تعليم و تربيت تأكيد دارد و آن را فرآيندي اجتماعي مي‌داند. خواجه نصير به هدف تربيت به عنوان پرورش فضايل اخلاقي و تحقق عدالت اشاره دارد. او بر اين باور است كه تعليم بايد به سمت سعادت فردي و اجتماعي هدايت شود. جان ديويي نيز بر اهميت ايجاد تفكر انتقادي و توانمندي‌هاي اجتماعي در يادگيرندگان تأكيد مي‌كند. او معتقد است كه تجارب قبلي بايد به عنوان پايه¬اي براي يادگيري¬هاي جديد عمل كنند. در قسمت انواع و مراحل، خواجه نصير با تاكيد بر اهميت قوا و استعدادهاي كودك، معتقد است تربيت بايد به گونه اي باشد كه با رشد طبيعي قوا همراه باشد.اين نوع از تربيت از كودكي به صورت اجباري و سپس به شكل حكمت نظري در جريان است. ديويي تعليم و تربيت را فرآيند متاثر از كنش و واكنش بين معلم و دانش آموز ميداند. او با فراهم كردن آزادي كامل، معلم را در نقش راهنما نگاه ميدارد. اين پژوهش نشان مي‌دهد كه هر دو رويكرد، علي‌رغم تفاوت‌هاي اساسي در نگرش و روش، به اهميت تربيت و نقش آن در شكل‌دهي به شخصيت انسان‌ها تأكيد دارند. نتايج اين مطالعه مي‌تواند راهگشاي توسعه روش‌هاي آموزشي نوين باشد كه از آموزه‌هاي اين دو انديشمند بهره‌برداري كنند.

Khwaja Nasir al-Din al-Tusi , John Dewey , Soul’s dispositions , Education

Education according to Nasir al-Din al-Tusi and John Dewey

فلسفه و كلام اسلامي

Education has long been one of the fundamental needs of humanity. Throughout history, thinkers have endeavored to study this subject and discover effective strategies for promoting and educating individuals. Among them, two great thinkers, Khwaja Nasir al-Din al-Tusi and John Dewey, stand out. Khwaja Nasir al-Din al-Tusi, a pioneer of philosophy in the 10th century AH (Islamic calendar), has produced valuable works and writings on education. John Dewey, an American thinker in the twenty century, also presented innovative theories as a representative of humanistic philosophy regarding education, which have had a significant impact on the field of education. The researcher, using a descriptive-analytical method in a comparative manner, has attempted to separately examine the theories of each thinker and compile a comprehensive collection of the intellectual theories of Khwaja Nasir and Dewey in this regard. For this purpose, four domains have been gathered in each perspective: foundations, objectives, types and stages, and methodology. Khwaja Nasir, emphasizing the religious and divine basis of his thoughts, considers education as a tool for achieving happiness and divine proximity. In contrast, John Dewey emphasizes an empirical and democratic foundation for education, viewing it as a social process. Khwaja Nasir refers to the goal of education as the cultivation of moral virtues and the realization of justice. He believes that education should be directed towards individual and social happiness. Dewey also emphasizes the importance of fostering critical thinking and social competencies in learners. He believes that prior experiences should serve as a foundation for new learning. In the section on types and stages, Khwaja Nasir emphasizes the importance of childrenʹs abilities and potentials, arguing that education should align with their natural development. This type of education is enforced from childhood and then continues in the form of theoretical wisdom. Dewey views education as a process influenced by the interaction between teacher and student. By providing complete freedom, he positions the teacher in the role of a guide. This research shows that both approaches, despite fundamental differences in perspective and method, emphasize the importance of education and its role in shaping human character. The results of this study can pave the way for the development of innovative educational methods that utilize the teachings of these two thinkers.

4

77958