23792

LIT2 580

كارشناسي ارشد

زبان و ادبيات فارسي

ادبيات و علوم انساني

مرداد ماه 1403

86 ص.

دكتر حسين آقاحسيني

مثنوي , مولانا , مفاخره , تصوف , عرفان

مثنوي مولانا جلال الدين بلخي، يكي از برترين كتاب‌هاي عرفاني كهن فارسي پس‌ از اسلام است. اين كتاب در قالب شعري مثنوي سروده شده‌است و شامل چهارصد و بيست و چهار داستان به‌صورت پي‌درپي و به شيوه ي تمثيلي است كه سختي‌هاي انسان در راه رسيدن به خدا را بيان مي‌كند. هدف مولانا تعليم و اندرزگويي بوده و راه ‌هاي وصول به خدا و معرفت نفس را به مخاطب مي‌آموزد. كتابي به عظمت مثنوي، مباحث متعددي را شامل مي شود كه باز كردن هر كدام از آن ها ، نيازمند صرف وقت بسيار و بررسي دقيق است. مفاخره، يكي از همين مباحث و لطايف ادبي است. اين اصطلاح، به اشعاري اطلاق مي شود كه شاعر در مراتب كمال و فضل و سخنراني از حيث عزت نفس و شجاعت در شرف و كمال خويش سروده است. اگرچه در مفاخره، سخن از خود و نفسانيت به ميان مي آيد، اما مولانا يك عارف است و كلام او، كلامي است عرفاني. بنابراين او در مثنوي، به ارزش انساني و من انساني اشاره مي كند و هدف او معرفت نفس است و اين معرفت، از عبارت والاي «مَن عَرَفَ نَفسَه فَقَد عَرَفَ رَبَّه» سرچشمه مي گيرد. هرگاه مولوي از خود سخن مي گويد، به دنبال خودبرتربيني و هواي نفس خويش نيست و از ناهوشياري و رسيدن به مقام فنا سخن مي گويد. با اين وصف، مفاخره در مثنوي، متفاوت از بيان آن در اشعار ديگر شاعران است، زيرا مثنوي سرشار از اصطلاحات عرفاني، درجات مختلف كمال، مراحل رسيدن به سير و سلوك و معرفت نفس است و دراين‌بين، عارف واصل با رسيدن به كمال حقيقي به خود مي بالد. از آن جايي كه هيچ اثري تاكنون به بررسي دقيق مفاخره در مثنوي نپرداخته‌ است، اين پژوهش در نظر دارد به طور دقيق و موشكافانه، مفاخرات مثنوي را دسته بندي كرده و با سير در ابيات مثنوي، عمق ديدگاه شاعر را در اين راستا به مخاطبان نشان دهد.

Masnavi , Rumi , Prouding

Prouding in Masnavi

زبان و ادبيات فارسي

Maulana Jalaluddin Balkhiʹs Masnavi is one of the best books of ancient Persian mysticism and Persian wisdom after Islam. This book is written in the form of Masnavi poetry and contains four hundred and twenty four stories consecutively and in an allegorical way that expresses the hardships of man on the way to God. The purpose of Rumi is to teach and exhort, and he teaches the audience the ways to reach God and self-knowledge. A book as great as Masnavi includes many topics, opening each of them requires a lot of time and detailed investigation. Pride is one of these literary topics. This term refers to the poems that the poet has written in terms of perfection and grace and speech in terms of self-respect and courage in his honor and perfection. In Masnavi, Mawlavi refers neither to his poetry nor to himself, but to the human value and the human self, and his goal is to know the self, and his knowledge comes from the sublime phrase, "Man arafa nafsa faqad arafa Rabbah". Whenever Maulvi talks about himself, he is talking about being unconscious and reaching the position of death: What can I say, a person is not conscious/ the description of that helper who is not a friend... Arenʹt you a Sufi man yourself?/ You donʹt rise from oblivion . Or where he says from the mouth of Hazrat Ali (a.s.): I died so much that my blood did not drink my favor in the sting of anger, or I brought my blade full of wounds to life, not slain in battle. Boasting in the Masnavi is different from its expression in the poems of other poets because the Masnavi is full of mystical terms, different degrees of perfection, stages of reaching the path and knowledge of the self, and in the meantime, the mystic Wasil boasts about reaching true perfection. Since no work has so far examined the boasting in the Masnavi, this research intends to accurately and meticulously categorize the boasting in the Masnavi and show the audience the depth of the poetʹs view in this regard by going through the verses of the Masnavi. to give

3

35093